سفره‌ی رمضان!

– رسول خدا(ص) خطاب به مسلمانان می فرمودند “ای مردم!

هرکس در این ماه اخلاق خود را نیکو سازد، در روزی که قدم‌ها بر روی صراط بلغزد او به آسانی عبور خواهد کرد، و هرکس که در این ماه یتیمی را گرامی بدارد خداوند در روز قیامت، او را گرامی می‌دارد و هرکس که در این ماه به قوم‌ها و خویشان خود سرکشی نماید خداوند او را به رحمت خویش متصل می نماید”

سپاس و ستایش از آن او خداوندی‌ست که ماه مبارک رمضان را از جمله راه‌های خیر و رحمت خود قرار داد و این ایّام را به نام مقدس خود، فضیلت و شرافت بخشید.

و درِ پر عظمت را بروی بندگان پر خطا خویش دور از این‌که نبسته، بل ازطریق تجلی کلام مقدس خداوند همه‌ی مسلمانان را از انجام خطاهای بزرگ دور نگهداشته است.

درِ که با تکرار بارها خطاهای بندگان خداوند بستگی ندارد .

– مگر می‌توانی در ماهی که جشن خالق توست، کار اشتباهی انجام دهی؟

مگر می‌توانی که گناهی را مرتکب شوی؟ خاطر نشان کرد که خالق تو به تو چیزهای زیادی داده که تو برای تمام آنها هم که شده، باید حرمت ماه مهمانی‌اش را به جا بیاوری.

و این ماه را وسیله‌ای پنداشته برای اجتناب ورزیدن از تمامی خطاهای که آن پروردگار را از ما فاصله می‌دهد.

رمضان به همه‌ی مسلمانان فرمان می‌دهد: “گناهانی که می کردید را کنار بگذار حتا برای یک‌بار هم که شده در این ضیافت، با تمام وجود در آن شرکت کرده عاشق کسی می‌شوید که ضیافتش را با چیزهای خوبی برگزار می‌کند”.

بیایم با حلقه زدن دست به درگاهی حق، از آن پروردگار طلب بخشش اعمال کنیم!

ﺧﺪﺍﯾﺎ!

ﮔﻔﺘﻢ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺭﻓﺘﻦ! ﺩﺳﺖ ﭘﺮ آمده‌ام … ﺩﺳﺘﯽ پر ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ، ﭼﺸﻤﯽ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﯿﺪ!

حمد و ستایش ویژه پروردگاری است که ماه رمضان را ماه روزه، ماه تسلیم، ماه صلاح، ماه طهارت و ماه تهذیب و نماز  ماه توبه و عبودیت قرار داد.

آدم‌ها که ثانیه زنام او ، لایق گشنه و‌تشنه ماندن را ندارند، ولی او بی‌همتا سی‌شبانه روز را در اختیار ما گذاشته تا با سجد و گریه از خدای عزوجل بخشش اعمال خود را بخواهیم.

به نام مقدس رمضان، سفره‌ای كه به وسعت بخشندگی خداوند پهن شده، پهن شده تا کدورتی را از قلب‌ها برچینیم، جای آن نهال مهر را غرص کرده اعمال و‌ کردار خود را با گرفتن اسم الله پاک بگردانیم.

می‌گویند رجب ماه خدا، ‌شعبان ماه پیامبر و رمضان ماه امت پیامبر است، ‌از این رو همه به مهمانی پروردگار دعوت شده‌اند از لحظه لحظه این جشن عرفانی غافل نشویم و با ذکر نام خدا این‌گونه می‌توان روزه‌ی خود را باز کرد!

خدایا!!

خدایا! لب‌های تشنه‌ام را، دهان فرو بسته به روی لقمه‌ام را، چشم و گوش از وسوسه گریخته‌ام را دریاب!

مرا از شراب مهر خود جرعه بنوشان، مرا از ماییده‌ی غفران خود روزی ببخش و چشم‌وگوشم را به تماشا و شنیدن جلوه‌ها و نغمه‌های وصل خود خرسند کن!

– نویسنده فرشته محبوبی