قلم یا تفنگ

این دو واژهٔ همواره دو مفهوم داشته است؛ «قلم، صلح و تفنگ، جنگ». در کشور ما مدت زیادی است که اکثریت انسان ها به تفنگ اهمیت بیشتر قایل اند! یک قلم میتواند تضمین آینده کند برای شما ولی یک تفنگ «اگر شما در نظام نیستید» شما را به عقب میلهٔ های زندان ویا گورستان ببرد. خوش بختانه حال آنکه قرن 21«قرن پیشرفت، قرن تکنالوژی» است، همان اشخاصی که به قلم احترام ندارند، تفنگ را برتر از قلم میشمارند.

به یاد داشته باشیم؛ این تفنگ به همان نظامی می زیبد  که در خط نخست  نبرد است و همواره با دشمنان مردم افغانستان در جنگ، اینکه یک تعداد با افتخار همراه با تفنگ عکس میگیرند و در صفحه مجازی شان پُست میکنند نمیدانم چی را میخواهند ثابت بسازند ولی همین کار شان اشتباه بزرگی است، «شاید از خود دلایل و توجیه داشته باشند» حالا قرن قلم است نه قرن تفنگ! مردم ما تشنهٔ قلم اند نه از تفنگ! سال ها میشود این کشور در جنگ است و انسان های زیادی سالانه بابت این جنگ ها تلف میشوند.

و در اخیر قلم وسیله پرقدرتی است برای ترسیم و تحریر خوبی ها، زشتی ها و حقایق، وقتی در جستجوی حقیقت بر صفحات کاغذ به گردش می آید و واژه ها ‏را ترسیم می کند، خواب را از چشمان دزدان و چپاولگران تفنگدار می رباید. بلی! ستمگران و دزدان کرسی دار با آن که بزرگترین راه ها و شیوه های سرکوب و ترور شخصیت را در دسترس دارند و با آن که تمامی ‏امکانات اقتصادی، امنیتی – شخصی و دولتی را در انحصار خود دارند، باز هم از نویسنده ی بی دفاع و بی ‏سلاحی، که تنها ابزارش قلم و تنها کارش پژوهش و حقیقت در پرتو واژه هاست، وحشت دارند. ‏قدرت داران جنایت پیشه و در هر مقام و منزلتی که است هیچ چیزی را به اندازه واژگانی که از نوک قلمهای نویسندگان ‏روشنفکران جاری می شود برای خود خطرناک نمی داند و تمام شان تلاش دارند تا قلم رل نابود و تفنگ را رایج نماییند

نویسنده محمدنبی کریمی