روایت سرباز افغانستان از گلوله و باروت
کابل- افغانستان (گ.ر.پ):
خبرنگار: فولاد آهنگران
شامی که ستاره ها در تیره گی آسمان به سوی نگهبانان این سرزمین میخندید و مهتاب نیز به اوج بزرگی خود رسیده بود، سربازان تفنگ به دست و شب زنده دار این سرزمین، فارغ از اندوه آب و نان با هم صحبت می کردند. از خانواده های شان روایت های تلخ و شیرینی داشتند که ماه هاست در دور دست ترین نقاط این سرزمین وظیفه کرده اند اما خبری از زن و فرزند شان ندارند. در این میان احمد 24 ساله که تازه صاحب فرزند شده بود از نوزادش میگفت و با همسنگرانش در پاسگاه 7 نفری جلریز قصه میگفت. باورش همین بود که نوزادش پس از بزرگ شدن نظامی پوش می شود و همانند پدرش در دوردست ترین نقطه این سرزمین به مادر وطن (افغانستان) خدمت میکند.
نیمه های شب، نا گهان صدای وحشتناکی دیوار استنادی پاسگاه را به لرزه در می آورد و اضطراب را به دل هر نگهبان این پاسگاه بیشتر می سازد، احمد که سالهاست در سرکوب این گونه حمله ها مهارت خاص یافته وارد عمل می شود و همسنگرانش را به خونسردی فرا میخواند. دست به مخابره میبرد و با صدای لرزان فریاد میزند. «از عقاب به خنجر، عقاب-خنجر- عقاب، میشنوی.» چند لحظه سکوت اضطراب احمد را بیشتر میسازد اما کم نمی آورد و به زیردستانش دستور آماده باش میدهد. سلاح های ام 16 را آماده میسازند و مهمات را در پاسگاه برای رویا رویی با دشمن تنظیم می کنند. احمد دوباره صدا میزند «از عقاب به خنر، عقاب-خنجر-عقاب» ناگهان صدای تُندی از آن سو بُلند می شود، خنجر میشنوم، خیریتی. احمد میگوید دشمن بر ما حمله کرده نیاز به نیروهای کمکی داریم.
اما رگبار گلوله طالبان مجال نمیدهد که صحبت ها در مخابره ادامه یابد. دست کم 100 جنگجو حمله ی تهاجمی را بر همین پاسگاه آغاز کرده اند و ناخودآگاه احمد دستور به پاسخ بالمثل میدهد. طالبان از چهارسو بر پاسگاه احمد یورش آورده اند و در تلاش تسخیر پاسگاه هستند. احمد که تازه فرزند دار شده، هنوز از سرنوشتش آگاه نیست و به مقاومت میپردازد. در این درگیری جنگجویان طالب یک سرباز را زخمی کرده اند، بخشی از دست راست این سرباز گلوله را در خود جا داده است، اما او دست از نبرد بر نمیدارد. احمد به این سرباز دستور عقب نشینی میدهد، اما در پاسخ سرباز زخم برداشته میگوید: «فرمانده، دستور بالاجاست سرش را بزن و سنگرش را بگیر. خیالت راحت تا آخرین قطره خون مبارزه میکنم.»
آنسوی نبرد حکایت از حضور مشاوران پاکستانی گروه طالبان دارد، نظامیان کار کشته ی استخبارات پاکستان که از سالها به این سو نقطه نقطه ی این سرزمین را زیر زره بین داشتند و برای حاکمیت بر این جغرافیا از هیچ تلاشی دریغ نکرده اند. طالبان حمله جنگ افزارهای سبک را کارساز نمیدانند و ناگزیر هستند برای شکستن مقاومت سربازان ارتش از جنگ افزارهای سنگین استفاده کنند. در نخست مهاجم انتحاری را میفرستند و در ورودی پاسگاه را منفجر میسازند. سپس موشک و هاوان بر این پاسگاه به مانند باران میریزد، اما در آن سو مردانی نشسته اند که سمت و تبار برای شان مطرح نیست و هویت شان را همین لباس های نظامی رقم میزند. به یک دیگر شان تعهد داده اند که تا آخرین قطره خون از همدیگر محافظت میکنند و جسد یک دیگر شان را به میدان نمیگذارند.
درگیری برای 4 ساعت ادامه می یابد و با آمدن نیروهای کمکی، طالبان متحمل تلفات سنگین میشوند دست کم جسد 4 مشاور پاکستانی طالبان بر زمین میماند و چند فرمانده مشهور این گروه از پا در می آیند. اما در این پاسگاه 7 نفری مشمول احمد 3 نظامی برای مادر شان قربانی میدهد و 2 تن دیگر زخمی می شوند. شاید بخت با احمد یاری نکرد و آرمان به گور رفت؛ اما موج تازه انقلاب زنده است و ده ها احمد دیگر در این سرزمین سینه ها را سپر کرده اند و برای دفاع از افغانستان مبارزه می کنند.





















Comments