آیا سربازان افغانستان برای پول جان شان را قربانی می کنند؟
کابل- افغانستان (گ.ر.پ):
خبرنگار: شکیب احمد ظهیر
نبرد با هراس افگنی، هیولای که هر روز از فرزندان افغانستان قربانی می گیرد. 18 سال پسین تنور نبرد استخبارات منطقه در کشور هر روز گرمتر می شود و نیروهای امنیتی و دفاعی این سرزمین مانند هیزم در این آتش بیگانه می سوزد. بر بنیاد آمارهای ارایه شده از سوی ریاست جمهوری در کمتر از سه سال پسین نزدیک به 30 هزار نظامی افغانستان جان باخته اند و بیشتر از ده ها هزار دیگر نیز زخم برداشته اند. در این گزارش با خانواده یکی از قربانیان نیروهای امنیتی گفت وگوی را انجام داده ایم، اما به دلایل امنیتی اعضای خانواده نام های شان را به گونه مستعار آورده ایم.
شاه ولی (نام مستعار) مرد 65 سالهی که دو فرزندش را در ارتش از دست داده و هر دو جوان نا مراد را در یک روز به آغوش خاک سپرده روایت دردناک از جان باختن فرزندانش دارد. شاه ولی اکنون در یکی از ناحیه های کابل زنده گی می کند زنده گی متوسط با 8 عضو در خانواده زنده گی اندوهبارش را کوله بار غم و ماتم سپری می کند. حکایت دردناک این مرد از جان باختن دو فرزند جوانش پس از چند لحظه سکوت آغاز می شود. در خیال عمیق فرو میرود و با آرمان فرزندانش داستان را برای ما تعریف میکند.
می گوید: احمد و محمود (نام های مستعار) دو فرزند که که 28 سال و 30 سال عمر داشتند، دو ماه پیش در نبرد با هراس افگنان طالب در ولسوالی نادعلی هلمند از دست داد. احمد 28 ساله و محمود 30 ساله آرمان های زیادی داشتند که از سوی طالبان در نبرد رو در رو به رگبار گلوله بسته شدند؛ محمود عروسی کرده بود و 4 کودک داشت، او دست کم 8 سال را در ارتش افغانستان ایفای وظیفه کرده بود. احمد تازه عروسی کرده بود و خانمش کودکی را در بطن دارد که بدون نوازش پدرانه به دنیا می آید.
برای شاه ولی لحظاتی دشوار است که کوچکترین نواسه اش محمود را فرا میخواند، با عکس هایش حرف میزند. محب آخرین فرزند محمود تازه به حرف زدن شروع کرده اما افسوس که چهره پدر را نخواهد دید. بغض گلویش را میفشرد و اشک چشمان این مرد 65 ساله را مجال نمیدهد تا با ما حرف های دیگری داشته باشد.
شاه ولی، به این باور است که فرزندانش برای افغانستان قربانی داده اند و برایش افتخار بزرگیست. او تأکید میکند که فرزندانش بخاطر پول به نظام نپیوسته بودند، بل آرمان شان دفاع از سرزمین و پشتیبانی از شهروندان این سرزمین بود. او خواست های از شهروندان افغانستان دارد، می گوید: مردم باید متحد باشند و قربانیان نیروهای امنیتی را با تعصب قومی و زبانی هدر ندهند. او به تحولات پسین در کشور اشاره میکند و صلح را آرمانی میداند که فرزندانش قربانی شود، اما پیش شرطی برای حکومت میگذارد؛ آنهم این که در صورت پیوستن طالبان به این روند از جرایم شان نباید چشم پوشی شود و مجرمان شان کیفر ببیینند.
جنگ در 18 سال پسین بیشتر نظامیان افغانستان را قربانی کرده است؛ افغانستان در حال حاضر 352 هزار نیروی نظامی دارد که افزون بر طالبان، دست کم این نیروها در برابر 20 گروه هراس افگن که بیشتر شان جنگجویان کشورهای منطقه هستند هر سینه ها را سپر کرده اند.





















Comments