گزارش تحقیقی: از هر 5 نظامی بانو 4 تن شان قربانی اذیت و آزار جنسی شده اند
کابل- افغانستان (گ.ر.پ):
به همکاری: مرکز خبرنگاری تحقیقی پیک
گزارشگر: ص. سیرت
برگردان به انگلیسی: شیرشاه نوابی
بخش یکم
از هر پنج زن نظامی در صفوف نیروهای امنیتی افغانستان، چهار تن آنان ازسوی همکاران و آمران شان در محیط کار و وظیفه، مورد اذیت و آزار جنسی (لفظی، روانی و فزیکی) قرار گرفتهاند.
به نقل از مرکز خبرنگاری تحقیقی پیک، که در گزارش تازه اش نگاشته است؛ به طور کتبی و مصاحبه ی رودررو از ۱۱۵ نظامی بانو در کابل، بدخشان، هرات و قندز پیرامون چگونگی وضعیت و مصوونیتشان در صفوف ارتش و پولیس کشور در سه ماه گذشته انجام شدهاست، نیمی از این بانوان گفتهاند که بارها بهگونهی مستقیم ازسوی همکاران و آمران شان مورد آزار و اذیت جنسی (فزیکی) قرار گرفته اند؛ اما بهدلیل ترس از دست دادن وظیفه، شکایت نکردهاند.\
چنانکه مسؤولان وزارت امور داخله نیز، از درج تنها هشت شکایت بانوان پولیس مبنی بر آزار و اذیتشان ازسوی مردان پولیس در جریان سال روان خورشیدی سخن گفتهاند. هرچند به گفتهی مسؤولان، شکایتهای رسیده چندان مهم نبوده و یا واپس گرفته شده؛ اما در مقایسه با سال گذشته چندین برابر کاهش را در ثبت شکایتهای بانوان پولیس نشان میدهد.
ویس احمد برمک، وزیر پیشین امورداخله، در حالیکه از برکناری دهها تن از مقامهای این وزارت به اتهام آزار و اذیت جنسی زنان پولیس و معرفی آنان به نهادهای عدلی و قضایی سخن می زند؛ اما جمشید رسولی سخنگوی دادستانیکل کشور، میگوید:
“تا کنون هیچ شکایت و یا پرونده ی مربوط به آزار و اذیت زنان در صفوف نیروهای امنیتی کشور، به این نهاد مواصلت نکرده است.”
برخیاز فعالان حقوق زن نیز، با ابراز نگرانی از نبود حاکمیت قانون و فرهنگ همزیستی سالم میان مردان و زنان در محیط کار و اجتماع، کاهش درج شکایت و آمار روز افزون خشونت را، بیانگر وضعیت نابهسامان بانوان در صفوف نیروهای امنیتی کشور میدانند.
یافتههای نظرپرسی
دستکم نیمی از زنان پولیس و ارتش در این نظرپرسی گفتهاند که برخورد آمران و همکاران شان در محل کار و وظیفه، توهینآمیز بوده، بیشتر از ۳۰ درصد گفتهاند که آنها را ضعیف (جنس دوم) میدانند و از هر پنج زن، تنها یک زن گفتهاست که برخورد آمران و همکاران شان بهگونهی عادی و بدون هرگونه آزار و اذیت بودهاست.
همینگونه یافتههای نظرپرسی نشان میدهد که برخورد خانوادههای زنان پولیس و ارتش نیز، رضایتبخش نبوده و نیمی از این زنان گفتهاند که خانوادههای شان اجازه نمیدهند و حتا توهینآمیز میدانند. همچنان یکی از چهار زن، از روابط و برخورد عادی خانوادههای شان سخن گفته و یکی از چهار تن دیگر، گفته که از حمایت خانوادههای شان برخورداراند.
محیط مردسالار، مجبوریت اقتصادی، نبود حمایت از زنان قربانی گرفته و برعکس آن از عاملان خشونت در برابر زنان؛ از مهمترین عواملیاند که به گفتهی نیمی از زنان پاسخ دهندهی این نظرپرسی، روزتاروز رنگ و بوی عادی شدن آزار و اذیت زنان را در فرهنگ روزمرهی محیط و اجتماع شکل دادهاست. چنانکه از هر چهار زن دراین نظرپرسی، یکی آن به خبرنگار پیک گفتهاست که بهخاطر نجات از بدنامی و رسوایی و حفظ آبروی خود و خانوادهی خود، مجبور است ترک وظیفه کند. به این دلیل که به قضا و بازپرس قانونی ازسوی نهادهای مسوول دولت، اعتماد ندارند و به شکایتشان رسیدگی نمیشود.
وژمه فروغ، رئیس نهاد مطالعاتی زنان برای صلح که پیش از این بهحیث معاون دفتر وزیر امورداخله و رییس جندر و حقوق بشر وزارت دفاع نیز وظیفه انجام دادهاست، به خبرنگار پیک گفت که در جریان کارش در وزارت دفاع با دشواریهای زیادی روبهرو شدهاست:
“نمیتوانستیم عاملان قضایا را به جزای اعمال شان برسانیم، آنها از طرف کسانی دیگر که حتا رهبری وزارت دفاع جرأت مقابله با آنها را نداشت، حمایت میشدند”
بیشتر از نیمی زنان پولیس و ارتش که در نظرپرسی پیک سهم گرفتهاند، نیز مدعیاند که اگر از آزار و اذیت آمران و همکاران (مرد) خود شکایت کنند، هم بدنام و رسوا و هم از وظیفه برکنار میشوند.
پرسشها و یافتههای این نظرپرسی بهاینجا خلاصه نمیشود. مرکز خبرنگاری تحقیقی پیک با ارایه برگه تقاضای اطلاعات ضمیمهی برگه نظرپرسی و همچنان مکتوب رسمی عنوانی وزارتهای امورداخله و دفاع ملی کشور، خواهان اجازهی گفتوگوی مستقیم با بیشتراز دوصد زن نظامی مربوط به این وزارتها شده بود؛ اما باگذشت بیشتراز سه ماه کار این گزارش، وزارت دفاع ملی به تقاضای رسمی و قانونی و تماسهای مکرر خبرنگار پیک، حاضر به همکاری و پاسخدهی نهشد.
منابع وزارت دفاع بهشرط افشا نشدن نامهایشان به خبرنگار پیک گفتهاند که به دلیل میزان بیشازحد آزار و اذیت جنسی زنان در این وزارت، مسؤولان حاضر به پاسخگویی نیستند. تنها ۱۴ زن ارتشی، بیرون از محل کار و بدون اجازهی مسوولان مربوطهی شان در این نظرپرسی سهم گرفتهاند و باقی همه زنان پولیساند که در داخل و بیرون از محل کار به پرسشهای خبرنگار پیک پاسخ دادهاند.
زنان شامل این نظرپرسی، بین سنین ۱۸ تا ۴۰ سال دارای درجه تحصیلی فارغ صنف ۱۲ تا ماستریاند که در سطوح مختلف مأموریت تا مدیریت و رهبری در صفوف نیروهای پولیس و ارتش افغانستان وظیفه دارند. هویت اصلی همهی زنان پاسخدهندهی این نظرپرسی نزد مرکز خبرنگاری تحقیقی پیک محفوظ است و روایتهای مندرج این گزارش نیز، بهنامهای مستعار اند.






















Comments