نویسنده فرشته محبوبی

گاه به گاه، نگاهی ژرفی به محیط خود می‌اندازیم، هستی و موجودات گوناگون آن ‌را می‌نگریم سپس در ‌تفکر خود کاوش می‌کنیم و به عمق تخیلات، بافت می‌خوریم.

گاه دست به قلم می‌بریم یافته‌ها و ‌تحلیل‌های خویش را روی ورق جا می‌دهیم .

ناگهان با جال از پرسش‌های نامطبوع و یا مطبوع ذهنی خود درگیر می‌شویم، دقیقن این کیست که می‌نگرد و می‌نگارد؟

این چی حقیقتی است که کاوش می‌کند و یافته‌ها را با یک ‌دیگر، مقایسه می‌کند؟

بعضی موجودات را ضعیف و ‌بعضی را کامل‌ تر و‌ قوی می‌ یابد و در میان، انسان دانا را از نادان متمایز کرده برتر می‌داند؟

کیست که با خیالات سفر می‌کند و قلم بر می ‌دارد و اطلاعات را طبقه‌ بندی کرده از آن‌ها بهره برداری می‌کند؟

این چه حقیقتی است که در بین دست آوردهای خود قدم برداشته و آن‌ها را نسبت به یک‌دیگر مقایسه ‌کرده، در ی سنجش را می‌کوبد، موجودات را شناسایی میکند؟

هنگامی‌که نام از انسان میبرد، پس اینجا دین و مذهب ساکت مانده فقط شناخت انسان، حرف می ‌زند.

چه خوب است بدانیم این کیست که می‌شنود، می ‌بیند و فکر می ‌کند؟

آن‌چه هویدا شده، آینه‌ای است که انعکاس می‌دهد رخسار انسان را و مرز انسانیت نمی‌شناسد و معلق با هیچ دینی و مذهبی نیست!

هرچند، با شنیدن این پنج حرف (انسان) غریبه‌ نیستیم پس شعور آدم، اعضای بدن یک‌ فرد را نشان‌گر انسان بودن ما نمی‌داند.

انسان های که تازه چشم ‌میگشایند در این هستی، همانند اوراق سپید کتاب عاری از اعمال سیاه هستند که با یک قلم نبشته‌ها، این جلد رنگ می‌گیرد و در اخیر زنام انسان مهر مؤلف، نشان می‌گیرد.

بارزترین نشانه ‌ی معرفت انسان، از ویژه‌گی‌های خطیر این جلد محسوب می‌شود که می‌توان بنام “شناخت انسان” این کتاب را طبع کرد، عناوین ‌آن‌را این‌گونه ترتیب داد:

– من کیستم؟

– چرا آفریده شده‌ام؟

– دین من چیست؟ به کدام سو روان هستم؟

آدم می‌تواند، متمایز از انسان های این عصر در جامعه‌ ظاهر شود ولی حقیقت محض، معرفت بیش از نصف انسان های امروزه را چیزی دیگری بازگو می‌کند!

-در این عصر ظالم تر از انسان فرعون نبود، مظلوم تر از آن هم موجودی نیست.

-هرچی پی‌گیر و اهداف شوم شان بگردی، نه‌یابی نیت و اراده شان.

-از تو بکاهد هرچی بتواند، چی پول باشد چی نام و چی دنیا.

– در حق حیات تو عزت و ابرو را لیلام کند، حتا ناموس می‌فروشد این جماعت به‌ظاهر مسلمان.

-جماعتی که ترس از هیچ یکی ندارند، عین شکار با نقاب انسان گلو را نوازش می‌دهند.

-شاهد ظلمش هستی وخاموشی، ناچارقفل را بر زبان نصب‌کردی.

-بگویم و بگویی، صفحات کتاب پر شود از عیوب و‌‌کردار زشت شان.

مگر می‌شود در عقب نقاب هر آدمی این‌چنین اعتقادات را پذیرفت؟

ذات انسان،‌ آدمی را از بنیاد فرشته یا حیوان درنده وارد اجتماع‌ نمی‌کند، شعور ما ضامن هر گام‌ بعدی در یک خانه تا محیط و اجتماع است.

یکی از مهمترین ملاک‌های انسان جمیل، اصالت آن است، اصالت نه به داشتن تبار خانواده‌گی‌ست بل به داشتن ثروت و نفس جاویدانه آن است، یعنی انطباق زنده‌گی آفاقی آدمی است.

شاخه‌ی دیگر این مجادله روی ابعاد درون فردی و بیرون فردی انسان‌ها است.

زیر چتر این‌ کاینات، نیمه ای از آدم خوبان هم جا‌گرفته‌ که انسانیت را در اولویت قرار داده اند‌.

این دسته از افراد، کارنامه‌ی زنده‌گی خویش را با گوشه ای از تجارب ویژه ‌پر ساختند:

– در نخست دنبال اصالت و انسانیت هستند.

وقتی سخن از اصالت انسانها در میان می آید، معنی اش اینست که اینگونه انسانها صاحب یک اساس فکری منظم، منسجم، فراگیر و همه جانبه، که در آشتی و سازش کامل با قوانین نهفته در کاینات و فطرت انسان بوده و دارای اصول منحصر به خودش در تمام ابعاد زنده گی می باشد.

او کاپی کسی دیگری نیست بلکه به خودی خودش انسانی است با ویژه گی ها و اوصاف یکپارچه و منحصر به فردش.

مثلاً؛ کسی که فکر خوب بودن و خدمت کردن به ديگران در اصالتش ریشه های عمیق داشته باشد، انتظار بدی به دیگران از وی نمیرود.

زیرا او نرم افرازی به نام زشتی و بدی در ساختار روانی اش ندارد، تا از آن به علیه دیگران ولو که در تضاد با وی قرار داشته باشد، استفاده کند. برعکس این قضیه هم همینگونه است.

این جمله که میگویند با هر کس مثل خودش رفتار باید کرد، باور زيبای اصلیت و نجابت انسانها را زیر سوال می برد. یعنی اگر با تو زشت رفت تو هم باید زشت و بد همرایش رفتار کنی، که در این صورت ما در دنیا انسانی به نام انسان خوب و مفید به معنی واقعی آن هرگز نخواهیم داشت.

بدین جهت، تزوید ریا و دو رنگی نه فقط آدمی را از آدمی و از قلمرو انسانیت می‌راند بلکه از حوزه‌ی دین و دیانت نیز اخراج می‌کند.

Developed by Nethub

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *