بزرگداشت از سی و یکمین سالگرد اخراج شوروی، پشت درهای بسته و جاده های خالی
پاسبانان- کابل:
کابل امروز در سکوت عجیبی فرو رفته است. در حالی که کاخ نشینان پشت درهای بسته از سی و یکمین سالگرد اخراج سربازان ارتش سرخ از افغانستان بزرگداشت می کنند، تمامی جاده های کابل فرصت تر از دیروز اند. حکومت نیز برای بزرگداشت از این روز یک، رخصتی عمومی اعلام کرده است. اما به جای یک کشور افغانستان حالا میزبان 40 مهمان ناخواسته ی است که برای بقای کشورهای شان نبرد با هراس افگنی را فرسنگ ها دورتر آورده اند و از این سرزمین آزمایشگاه نبرد ساخته اند. در یک سو طالبان با جنگ افزارهای روسی و مشوره ی نظامیان پاکستانی سنگر گرفته اند و در سوی دیگر هم نظامیان کشور در همکاری با امریکا و ناتو برای شکست آنان کمر بسته اند. اما در میان این همه شهروندان افغانستان قربانی میدهند و برای زنده ماندن گرسنه گی را تا نبرد با این ناهنجاری ها ترجیح میدهند.

بخش خصوصی شاید در یک روز تعطیل میلیون ها افغانی زیان کنند ولی با گذشت 31 سال از خروج ارتش سرخ، افغانستان چه سرنوشتی دارد. شاید کمتر کسی از مجاهدین پیشین فکر می کرد که با خروج شوروی از افغانستان این کشور دستخوش ناهنجاری های شود که نزد نسل های آینده متهم اصلی این بدبختی ها پنداشته شوند، اما سودجویی های برخی از رهبران و به بازی گرفتن مردم این حقیقت تلخ را ثابت می سازد که آری تمامی بدبختی های کنونی از دست همین جهاد و نبرد بود، زیرا در نخست تلاش برای خروج شوروی گام فرخنده ی پنداشته می شد ولی با نبرد داخلی برای دستیابی به قدرت و تسلیم کردن جهاد از سوی رهبران پیشین به پاکستان، منجر شد تا افغانستان تنور داغی برای نبرد منطقه یی و افراط گرایان مبدل شود. کمتر کسی در افغانستان به چشم می خورد که میراث خوب و یا هم بدی از این نبرد فرسایشی در برابر شوروی پیشین نداشته باشد.


اما در وضعیت کنونی زنگ هشدار تازه از مداخله های دو قدرت جهانی (واشنگتن و مسکو) در افغانستان به صدا در آمده است. به برداشت شماری از آگاهان حالا مسکو چشم دوخته است تا انتقام شکست دیرینه اش را از رقیب سنتی خود در افغانستان بگیرد. در حالی که نبرد هم اکنون از قلمرو این دو قدرت دورتر واقع شده است ولی پیش بینی ها چنین است که این تضادها و تنش زمینه را برای نبرد جهانی سوم آماده می کند. شهروندان افغانستان در این عرصه دیدگاه دیگری دارند. می گویند: اگر از نبرد نیابتی دو کشور در افغانستان برای شهروندان امریکا و روسیه پرده برداری شود و حکایت های بیشتری از درد جان باختن عزیزان و تکه تکه شدن شان به امریکایی ها و روس ها شود، شاید که قدرت مردم بتواند سیاستمداران دروغ گو و مکار در واشنگتن و مسکو را بر سر جای شان نشانده و دیگر از قربانی گرفتن شهروندان این سرزمین بکاهد. در سویی هم ممکن است این قدرت مردمی در دو کشور قدرتمندی که داد از مردم سالاری و حقوق بشر می زنند سبب شود تا زمینه ی نفس کشیدن راحت برای افغان ها به میان آید. حکومت افغانستان نیز به جای بزرگداشت از این روز تأریخی در پشت درهای بسته و کاخ های به شدت محافظت شده، خود را آماده ی چاره جویی های تازه کند، تا منانع هشدارهای تازه از بدتر شدن وضعیت و مداخله ی حضوری مسکو در کشور گردد.























Comments