چرا زشت، حرف میزنیم؟
نویسنده: فرحناز محبوبی
دنیا بیش از پیش رو به قهقرا نیست الفاظ نامطبوع ممکن است باعث شود تا تصور کنیم دنیا روز به روز تاریکتر میشود و در وسط، انسانها جز تعیین مسافات از همدیگر گزینهی دیگری ندارند!
در میان برخی از اقشار و طبقات اجتماعی فحش و ناسزا گفتن به عنوان یک فرهنگ در آمده است و گاه افراد حتا در یک جمله کوتاه نمیتوانند از فحش و ناسزا اجتناب کنند گویی ناسزا گفتن به عنوان یک امر ارزشی تلقی شده و اگر بخواهند خودمانی سخن بگویند، از فحش و ناسزا باید استفاده کنند!
این نوع برخورد افراد را میتوان خشونتهای کلامی تلقی کرد، خشونت کلامی زیر مجموعهی سو رفتار کلامی است که فیصدی بیشتر آنها بسیار بارز بوده مانند فحاش، بد و بیراه گفتن، دادکشیدن و تهدید کلامی….
و برخی دیگر آن میتواند پنهانی باشد مانند زیر لبگویی، قهر کردن، نادیده گرفتن دیگران، به رسمیت نشناختن حضور فرد در یک محیط و یا با کنایه ابهام و رمز دیگری را مورد تحقیر قرار دادند، میباشد.
بسیاری نمیدانند که گفتار و کردار زشت آنان چی تاثیرات وخیمی بر وضعیت نفسانی خودشان و چی تباهی فردی و اجتماعی به جا میگذارد.
آگاهی نسبت به آثار و پیامدها یکی از روشهایاست که میتواند در جلوگیری برخی از ناهنجاریها تاثیر مثبتی داشته باشد.
سوال اینجاست، بروز این نکتهی شکر رنجیها چگونه در اعماق ذهن یک فرد سرک کشیده؟ ریشهی آن از کجا تغذیه میشود؟
یافتههای من به چند دلیل اشاره میکند:
– کدورتهای خانوادهگی که نزد کودکان به گونهی دشنام آمیز بیرون میشود.
-دعوا و فحش دادن والدین به اطفال.
– جهالت و انتخاب دوست غلط.
-خودمختاری و مغرور بودن بیش از حد….
مشکل جامعه ما اینجاست که این فرهنگ تنها در میان ارذال و اوباش جامعه روایج نشده، بل حتا در میان برخی روشنگران و تودههای واقعی جامعه نیز شایع است این رویه بسیار خطرناک است و اگر همان مسیری را بپیماید و جایگاهی درمیان همگان بافت دهد، می تواند جامعه را به سقوط و تباهی اخلاقی و ناهنجاری بکشاند.
میتوان گفت که در جامعهی کنونی این فرهنگ رخنه کرده است و آثار آن در فروپاشی اجتماعی و ایجاد تضاد و درگیریها، خود را نشان میدهد و موجب بروز خشونت در جامعه میگردد، که گسترش و تداوم آن شرایط اجتماعی جامعه را به بحران کشیده و میدان نفرت را وسعت میبخشد.
گاهی گمان کردید، اشخاصی که با لحن تند سر نخ صحبتها را باز میکنند چقدر در حصهی کاستن حرمت خود و خدشه دار ساختن جایگاهی خویش دخیل میشوند؟
واژهای بهنام حرمت را بسیاری از ما شنیدهایم، بسیاری از ما با حرمت زاده شدهایم، بسیاری از ما با حرمت بزرگ شدهایم و با حرمت میرویم! مسلم است که جایگاه عظیم این چند کلمه بهنام حرمت در زندهگی ما نقش بسته است. همچنین شنیدهایم که بزرگان ما از حرمت بسیار میگویند و آنگاه که پای سنجش این مفهوم اجتماعی و این ارزش اجتماعی و سبک و سنگین کردن آن به میان میآید، معمولن آهی از سر حسرت میکشند و دستی روی دست میکوبند و از حرمتهای که داشتند و حرمتهای که به آن پابند بودند سخن میگوید.
وقتیکه پای حرفهای حرمت میرسد بسیاری از همان اجداد ما با مقایسه به اجتماعی کنونی نمونههای حرمت خانوادهگی آن زمان را گلچین میکنند و به جوانان میگویند، گل سر سبد این نمونهها و نقطهی اوج ارزش بهنام احترام در این جمله معروف است که بارها شنیدهایم ” یادش بخیر، ما قبلن جرات نمیکردیم جلو بزرگتر از ما پاهای مان را دراز کنیم، یا با پیشانی چروک و صدای درشت حرف بزنیم اما حالا کمتر میبینیم که هنگام صحبت با بزرگان از واژهی (شما) استفاده کنند…”
به راستی حالا تا چه اندازه از مفهوم حرمت و جایگاه و رفتار وکردار درست در جامعه آگاهیم؟ و تا چه اندازه مرز درست حرف زدن را شکستیم؟
اندک آن عده از افراد، زیر حلقهی اشخاص استثنا قرار دارند که در بلندترین تعریف از مهربانی، میتوان آن را اهمیتی خالصانه دانست که نسبت به دیگران قایل هستند.
اینک بهترینها را برای دیگران انتخاب کنند، از خود گذری کنند، درک بیشتر و محبت زیاد بهخرچ دهند….
زیرا این دسته از افراد کمیاب اجتماع طعم شرین زندهگی را امتحان کردند و مهربانی را به عنوان راهی برای سهولت زندهگی، معرفی میکنند.
آنان میدانند خوب بودن و شرین حرف زدن انسان را از اسارت نگرشهای منفی و احساسات چون تنفر، حسادت، بدگمانی و دغلدادن دیگران را آزاد میکند.





















Comments