پاسبانان- کابل

عشق بورزم، یعنی به دیگران نیکی بی حساب و کتاب بکنم تا شادی ژرف نصیب ام شود.

زنده گی این جایی و اکنونی داشته باشم تا هم از سلامت روانی بیشتر و هم از کمال اخلاقی بیشتر بهره مند شوم.

به ارزش داوری های دیگران به کلی بی اعتناء شوم تا به خود شکوفایی کامل دست یابم.

تا می توانم به خودم وفادار باشم، یعنی به رویای شخصی خود ام پشت نکنم، هر چند این پشت کردن مطلوب های اجتماعی برایم به ارمغان آورد.

هرگز به حل مسأله ی نظرییی نپردازم که حل آن در عمل من هیچ تأثیری ندارد، یعنی به من ربطی ندارد.

از زنده گی اصیل، یعنی خودجوشانه و خودانگیخته دست نکشم، یعنی خودم باشم و ساده و طبیعی زندگی کنم.

بدانم که به عمیق ترین معنای کلمه، تنهایم.

در غوغا و هیاهوی زنده گی فقط به ندای آرام و آهسته ی وجدان اخلاقی خودم گوش دهم.

باید خودم را هر چه بیشتر بشناسم و بیش از احوال هر کس دیگر احوال خودم را بپرسم.

باید هدفم را فقط اصلاح خودم قرار دهم و بدانم که فقط در نتیجه ی این کار دیگران را، کمابیش، اصلاح می کنم.

باید بدانم که فقط تغییر و اصلاح خودم هم ممکن است و هم مطلوب.

باید خوبی زنده گی را بر خوشی زنده گی ترجیح دهم.

بزرگترین کاری را که می توانم بر عهده گیرم، نه کاری بزرگتر از آن را، و نه کاری کوچکتر از آن را.

بدانم که همه چیز ناپایدار و گذرا است، چه خوشی ها و چه ناخوشی ها.

هرگز از صداقت یعنی: احساسات، عواطف و هیجانات، خواسته ها، گفته ها و کرده ها با یکدیگر، تواضع یعنی: در خوشی ها خود را دیگری انگاشتن، و احسان یعنی در ناخوشی ها دیگری خود را انگاشتن دست نکشم.

چنان زنده گی کنم که گویی در یک قدمی مرگم، یعنی در هر لحظه مشغول به کاری باشم که اگر در همان لحظه مرگ رسد نه احساس پشیمانی کنم، نه احساس اندوه و نه احساس حسرت.

فقط به وقت ضرورت و به قدر ضرورت سخن بگویم.

اهل آرامش به هر قیمتی نباشم.

 

Developed by Nethub

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *