هشدار از بدترشدن وضعیت یا تحمیل بازی های تازه در افغانستان
پاسبانان- کابل:
مقام های استخبارات امریکا بار دیگر از بدتر شدن وضعیت افغانستان در سال پیش رو خبر دادند. روس ها هشدار میدهند که امریکا داعشیان را به افغانستان منتقل می سازد و در نهایت کشورهای منطقه نگران ادامه ی بدتر شدن وضعیت امنیتی در شمال کشور هستند. به راستی این همه نگرانی ها و تند گویی های دو رقیب سنتی جهان در برابر هم چه است؟ و چرا امریکایی ها از بدترشدن وضعیت افغانستان در سال پیشرو هشدار میدهند. شاید کمتر کسی فکر کند که هشدارهای رییس جمهور غنی برای مبدل شدن افغانستان به میدان نبرد نیابتی اکنون به واقعیت مبدل شده است. پس از شکست داعشیان در عراق و سوریه، اکنون تلاش ها بر این است تا بقایای این گروه هراس افگن به افغانستان انتقال پیدا کند.

روسیه دریافته است که این جنگجویان در مناطق زیر تسلط داعش توسط بالگردهای ناشناس منتقل می شوند ولی حکومت افغانستان و ناتو هیچ کنترولی بر این مناطق ندارند. یک روز پیش رییس استخبارات امریکا که به کانگرس آن کشور فراخوانده شده بود هشدار داد که هراس افگنان فعالیت های شان را در سال پیشرو گسترش می دهند و دامنه ی نبرد داعشیان در افغانستان گسترده تر می شود. سناریوی که همه ساله پیش از آغاز بهار تکرار می شود و برای شهروندان کشور عادی شده است.

ولی به راستی توفان در راه است؟ و سکوت حاکم پیش از آغاز فصل بهار برای شهروندان و حکومت وحدت ملی چه پیامدی دارد؟ در ظاهر چنین به نظر می رسد که هراس افگنان توانمند تر از گذشته شده اند و در فصل پیشرو توان مدیریت نبرد کنونی در برابر نظامیان افغان را بیشتر از پیش را دریافته اند. ولی در باطن چیزی دیگریست، امریکا هشدار میدهد که برای زمین زدن مسکو در فصل پیشرو آماده گی ها لازم را در دست گرفته است و از بهر شکست این رقیب سنتی اش از هر کاری دریغ نمی ورزد.

تا این جا بازی را هر شهروندی درک می کند ولی خطرناک تر و بدترین بخش داستان کنونی این است که حکومت افغانستان به گونه ی کامل توان مدیریت این نبرد را از دست داده است. از یک سو رقیبان درونی نظام و از سوی دیگر دشمنان دیرینه ی منطقه کمر بسته اند تا به هر گونه ی که می شود نظام فعلی را سرنگون سازند. حال تمامی دردسر مانده و مردم این سرزمین که باید، بار دیگر خود را به موج تازه ی از این نا آرامی ها آماده سازند. در وضعیتی که همه چیز به مذاق حکومت پیش نمی رود، چه کاری می تواند این درد بی درمان را التیام بخشد. در حالی که انگشت های زیاد از بهر ناتوانی رهبران حکومت وحدت ملی بلند می شود، ولی این انگشتان باید در وضعیتی که رقابت دو قدرت جهانی بیشتر شده است به جای مبارزه از بهر دستیابی به قدرت سیاسی برای تأمین منافع ملی در کشور بلند شود و رهبران سیاسی درک کنند که تکرار اشتباهات گذشته سبب شعله ور شدن تنور نبرد رقابت دیرینه ی دو قدرت در افغانستان می شود و بیشتر از این این آتش را گرمتر نسازند، تا جان باختن شهروندان در این سرزمین پایان یابد و رقیبان سنتی هم آماده شوند به جای تضاد منافع کار مشترک را در افغانستان انجام دهند و فرصت های تازه را برای ایجاد منطقه ی مطمین و آرام پشتیبانی کنند.
























Comments